HET DUIKERPAK EN DE VLINDER
Kijk, hij komt bij. - Roep Dr Cocheton op. Vlug.
Dr Cocheton naar kamer 119.
Mr Bauby, houdt uw ogen open. Houdt uw ogen open.
Mr Bauby, houdt uw ogen open.
U komt bij vanuit een diepe slaap. Kunt u me horen?
Ja, ik hoor u.
Wat gebeurt er?
Jezus, een ziekenhuis.
Mr Bauby, doe uw ogen open.
Probeer ze open te houden.
Ja, zo is het goed. Volg het lampje met uw ogen.
Goed zo.
Wees maar niet bang. U ligt in het ziekenhuis.
Ik ben Dr Cocheton en dit zijn verplegers.
We zijn hier om voor u te zorgen.
Weet u nog wat er is gebeurd?
Zoals ik al zei zijn het vage beelden.
U ligt in het havenziekenhuis in Berck sur Mer aan de kust bij Calais.
U werd in Parijs behandeld en bent hierheen gebracht.
Herinnert u zich dat?
Jean-Dominique.
U hebt een beroerte gehad.
U hebt bijna drie weken in coma gelegen.
Maar nu bent u bijgekomen en komt alles weer in orde.
Dat beloof ik.
Dank u. - Ik moet enkele tests doen.
Blijft u me aankijken.
Goed zo.
Volg m'n vinger. Goed zo.
Als ik zeg dat u moet knipperen, knippert u. Toe maar.
Heel goed.
Probeer nu uw naam te zeggen.
Jean-Dominique Bauby. - Vooruit, probeer het maar.
Ik zei het net. - Toe maar. Probeer uw naam te zeggen.
Jean-Dominique Bauby.
Probeert u de namen van uw kinderen te zeggen.
Théophile, Céleste, Hortense.
Maakt u zich geen zorgen.
Het gaat altijd heel langzaam, maar uw spraak zal terugkomen.
Wat? Kunt u me niet horen, dokter? Dokter?
Wat gebeurt er? Ik kan niet praten.
Ze kunnen me niet horen. Lieve hemel.
Ik kan niet meer praten.
Wat is er met me gebeurd?
Mijn naam is Jean-Dominique Bauby.
Dokter?
Oké, oké.
Ik heb een beroerte gehad en zal m'n geheugen en spraak terugkrijgen.
Het komt allemaal in orde, Mr Bauby. We zullen u verzorgen.
Ik zal geduldig zijn.
Goed.
Goed, ik geloof u.
Wie heeft die bloemen gebracht?
Rozen.
Klak, klak...
Inès.
Hebt u lekker geslapen?
Laat me eens kijken.
U krijgt zo belangrijk bezoek van Dr Lepage, de neuroloog.
We hopen dat u uw best doet.
Goedemorgen.
Ik ben Alain Lepage, uw neuroloog. Dr Cocheton kent u al.
Jean-Dominique... Nee, je vrienden noemen je Jean-Do.
Zo zal ik je ook noemen. Beschouw me maar als je vriend.
Wees gewoon m'n dokter.
Als vriend weet ik hoe moeilijk dit voor je is.
Niemand hier heeft je de hele waarheid verteld, want dat is mijn werk.
Je hebt, zoals wij dat noemen, een cerebraal vasculair accident gehad.
Dat heeft je hersenstam buiten werking gesteld.
De hersenstam is een vitaal onderdeel van onze interne computer...
...die de hersenen met het ruggenmerg verbindt.
Vroeger hadden we gezegd dat je een flinke beroerte had gehad en was je gestorven.
Nu zijn de reanimatie technieken zo ver gevorderd, dat we kunnen...
We kunnen het leven verlengen.
Is dit leven?
- Het leven verlengen.
Ik zal er geen doekjes om winden, Jean-Do. Je bent volledig verlamd.
Je hebt gemerkt dat je niet kunt praten. Dat kun je niet.
Wat je hebt, noemen we...
...het locked-in syndroom.
Het locked-in syndroom. - Locked-in syndroom.
Ik weet niet of het troost biedt, maar wat je hebt, komt niet veel voor.
We weten niet wat de oorzaak ervan is.
Je rookt niet, je drinkt met mate.
Het gebeurt gewoon opeens.
Maar toch, ook al ben je fysiek geheel verlamd...
...is verder alles normaal, dus er is hoop.
Normaal? - Er is hoop.
Je hersenen functioneren.
Je begrijpt me en je ogen volgen de bewegingen.
Toch ben ik niet tevreden met dit oog.
Die spier werkt niet, zie je dat?
Dat oog wordt niet bevochtigd.
Ik ben bang dat we dat moeten afdekken.
Of niet? - Afdekken?
Wat wordt er afgedekt? - Ik wil dat even overleggen.
Ik wil dat je enkele dagen gaat uitrusten.
Wat denkt u dat ik hier doe? - Dan krijg je bezoek van twee schoonheden.
Als ik schoonheden zeg, bedoel ik dat ook. - Fijn.
Ze zijn geweldig. Uitstekende therapeuten die wonderen verrichten.
Alsjeblieft geen wonderen. - Zoals ik al zei, is er hoop.
Dat hebt u al gezegd.
We zorgen hier voor je, Jean-Do. Echt.
Dat begint goed. - We zorgen voor je.
Goedendag.
Ben ik in de hemel? - Ik ben Henriëtte.
En ik ben Marie. - U kunt toch met uw ogen knipperen?
Knipper één keer voor ja en twee keer voor nee.
Fijn! Twee schoonheden en ik kan niets. - Kunt u dit lezen?
Waar?
H. Durand, logopediste. - Ziet u Durand staan?
Goed zo, Mr Bauby. - Mevrouw of juffrouw?
Ik ben uw fysiotherapeute. U moet eerst leren slikken.
We gaan aan de slag met uw tong en lippen.
Klinkt geweldig. - Ik ben uw logopediste.
We zoeken een manier om te communiceren tot u weer gewoon kunt praten.
U hebt een zeldzame aandoening. - Ik weet het.
We zullen hard moeten werken. - Laten we geen tijd verliezen.
Precies. Ik kwam me even voorstellen. Tot later.
Ik wilde even zeggen...
...dat ik nog nooit zoveel verantwoordelijkheid heb gehad.
Ik wil dit tot een goed einde brengen. Met uw hulp uiteraard.
Ik denk dat u het begrijpt, maar ik ga u enkele vragen stellen.
Goed?
Goed onthouden: één keer knipperen is ja en twee keer is nee.
Ben ik een man?
Ben ik een vrouw?
Stoort het zonlicht u?
Is het nacht?
Wat zijn dat voor vragen? - Zijn we in Parijs?
Zijn we in Berck?
Drijft hout? - Dat meen je niet.
Weet u dat u een beroerte hebt gehad?
Was u hoofdredacteur bij Elle?
Ja, ik was hoofdredacteur van Elle.
Naar Alaïa.
Uw rechteroog is niet goed.
Kunt u me horen?
Uw rechteroog is niet goed, dus dat ga ik dichtnaaien.
Dichtnaaien? - Dat voorkomt...
...dat uw hoornvlies gaat ontsteken.
Ik ben net wezen skiën in St. Moritz. Het is er nu geweldig.
Rot op.
Er gaat niets boven skiën met de wind in je gezicht.
Donder op.
Wees maar niet bang. - Rot op.
U zult er niets van voelen. - Alstublieft.
Dat maakt me geen snars uit. - U voelt er niets van. Rustig maar.
Doe het alstublieft niet. Niet doen.
Ik heb het wel duizend keer gedaan.
Dat gaat mooi.
Maakt u zich geen zorgen.
Ik ben bijna klaar. Nog een paar hechtinkjes.
Dat is mooi gedaan, al zeg ik het zelf.
Klaar.
We kleden u aan. Dat zal u opvrolijken.
Daarna hebben we een verrassing.
We gaan de rolstoel proberen.
Zo.
Rij hem eens voor- en achteruit. Toe maar.
De andere kant op. Let niet op hen, dat zijn mijn studenten.
Ik wil zeker zijn dat hij geen oncontroleerbare krampen krijgt.
Hij heeft een hoofdsteun nodig.
Sorry dat we je dit moeten aandoen, Jean-Do. Het is prima zo. Prima.
Je bent zeer geschikt voor een rolstoel.
Geschikt voor een rolstoel. Wat een eer. - Dat is goed nieuws.
Nu komt de verrassing.
Mijn god, wie is dat? Ik?
Het lijkt alsof ik op sterk water heb gestaan.
Vreselijk.
Is dit de verrassing? Mezelf zien?
Céline.
Hoe maakt u het? Ik zal het uitleggen.
Wat een verrassing, hè? Uw eerste bezoek is uw vrouw.
Nee, ze is de moeder van m'n kinderen. - Hij begrijpt alles. Alles.
Stel alleen ja- en nee-vragen. Oké?
Hij knippert één keer voor ja en twee keer voor nee.
Oké.
Nog één ding. Ga recht voor hem staan als u tegen hem praat. Oké?
Als u hier staat, ziet hij u niet, en hier ook niet.
U moet zo tegen hem praten. Nietwaar, Jean-Do?
Ik ga. U zult wel veel te bepraten hebben. Ik bedoel...
Ze zeiden dat je...
Iedereen bidt voor je en hoopt het beste voor je.
Ik heb de kinderen niet meegenomen.
Ik wilde je eerst zien.
Het gaat goed met ze. Ze missen je.
Céleste bidt elke avond voor je.
Zal ik ze meenemen?
Wil je ze niet zien?
Laurent wil je bezoeken. Wil je dat?
Hem wil je wel zien.
Ik zal het zeggen.
Is zij al bij je geweest?
Ik heb je logopediste gesproken. Ze is aardig.
Ze denkt dat ze je kan helpen.
Alsjeblieft, niet huilen.
Ik ken het treinstation van Berck. Ik kan het me nu voor de geest halen.
De meest deprimerende plek op aarde.
Dat was al zo toen ik hier de vakanties doorbracht als kind.
Berck aan het eind van de zomer.
Wachtend op de trein naar Parijs met m'n vader.
Het was toen al troosteloos, dus nu moet het nog erger zijn.
Ik heb haar zo slecht behandeld en de kinderen ook.
Nu kan ik het nooit meer goedmaken.
Nooit meer.
Kijk hier eens naar.
Dit is niet het alfabet zoals op school.
De letters zijn gerangschikt naar hun gebruiksfrequentie.
E, S, A, R, I, N...
Gebruiksfrequentie?
Ik heb onderzoek gedaan, met collega's overlegd...
...en hopelijk een goed systeem bedacht.
Fijn voor je. - Zo werkt het.
U bedenkt wat u wilt zeggen. Als u klaar bent, knippert u.
Ik zal deze letters langzaam één voor één oplezen.
Als het uw eerste letter is, knippert u.
Ik schrijf het op, letter voor letter. Enzovoort.
Zo kunnen we woorden en zelfs zinnen maken.
Nog twee dingen: Is het woord af, dan knippert u twee keer.
Alsof u de spatiebalk intikt. Als ik het fout doe, knippert u snel.
Ja, het klinkt niet makkelijk, maar het zal wel lukken.
Uw vrienden en familie hebben er ook baat bij.
Bent u er klaar voor? Kijkt u me eens aan.
Wilt u het proberen? Weet u wat u wilt zeggen?
Prima.
Dan proberen we het. - Wacht, nee...
Ik weet niet wat ik moet zeggen. - E.
Is E uw eerste letter? - Nee.
De E is niet de eerste letter. - Ik weet niet eens wat ik wil zeggen.
Ik weet dat het moeilijk is. We doen het rustig aan.
E, S, A...
Dit gaat te langzaam.
Ik kan m'n ooglid niet zo lang openhouden. Schiet op.
I...
I? - Goed zo.
Is I uw eerste letter?
M'n eerste woord is IK. Ik begin met mezelf.
E, S...
S?
Nee. - Nee?
Niet de S. - Dat ging te snel.
Het gaat niet. Het is een ramp. Je idee werkt gewoon niet.
Gaan we door?
Ik heb geen zin.
Laat me met rust.
Boven, onder, boven.
Onder m'n armen.
De achterkant van m'n benen.
Ik ben 42 jaar...
...en ik word gewassen als een grote baby.
M'n kont wordt gewassen en schoongeveegd.
Het is gewoon lachwekkend.
Maar zoals de dichter zei:
Alleen gekken lachen als er niets te lachen valt.
Tuit uw lippen als bij een kus.
Toe maar.
Probeer het.
Vooruit.
Toe.
Het is moeilijk. - Geen spiegel.
U moet er iets voor doen. - Niet dat gezicht.
Als u uitrust, tv kijkt of wat dan ook, wil ik dat u uw lippen tuit.
Oké? - Ja.
Ik wil dat u nog iets anders oefent.
U moet uw tong achter uw gehemelte laten glijden.
Zo leert u hoe u moet slikken. Kijk maar.
Dit is niet eerlijk. Niet eerlijk.
Uw beurt. - Weg met die spiegel.
Doe uw mond open.
Goed zo.
Probeer uw tong naar achteren te laten glijden.
Ik kan het niet. - Vooruit, probeer het maar.
Ik kan het niet.
Goed zo. U hebt uw tong bewogen.
Neem me niet in de maling. - Heel goed. Nog een keer.
Ongelooflijk. Goed zo. - Raar maar waar.
Ik leer u zelf uw hoofd te bewegen. Op deze manier.
Jij doet alles. - Links.
Goed zo.
Rechts. Goed zo.
Weer links.
Voelt u m'n handen op uw gezicht?
Nee.
Dat is niet erg. Dat komt nog wel.
We voelen ons vereerd dat u hier bent.
Ik ben geabonneerd op Elle. Ik vind het heel goed.
Ik vind de modellen wel op jongens lijken.
Dat meen je niet. - Ze worden dunner en dunner.
Een rare mode.
Wat is ze mooi.
Ik ben zeer gelovig. Ik bid elke dag voor u.
Hij kan alleen met z'n rechteroog kijken. Kijk hem recht aan als je met hem praat.
Wie is dat?
Pierre Roussin.
Herkent u me nog? - Natuurlijk.
Hij knippert één keer voor ja... - Verdomme, ik heb hem niet teruggebeld.
Zal ik weggaan? - Nee, alsjeblieft niet.
Waarom heb ik hem niet teruggebeld?
Ik hoorde wat er met u was gebeurd en ik wilde...
Nee, ik moest u opzoeken, vanwege wat mij is overkomen.
Ik denk dat ik wel ongeveer weet wat u doormaakt.
Gegijzeld worden verschilt niet zoveel van uw situatie.
Waar of niet? - Gegijzeld?
Jean-Dominique stond z'n plek af aan mij in het vliegtuig.
Het toestel werd gekaapt en ik werd vier jaar gegijzeld in Beiroet.
Vier jaar, vier maanden, twee weken, vijf dagen en zeven uur.
Ik werd vastgehouden in een kleine, donkere kelder.
Ademhalen ging er moeilijk.
Ik noemde het m'n graf.
Ik weet heel veel van wijn. - Wat is er met z'n hand gebeurd?
Elke dag noemde ik de classificaties op van de beste Bordeaux wijnen uit 1855.
Château Margaux, Margaux. Château Lafite Rotschild, Pauillac.
Dat heeft min of meer voorkomen dat ik gek werd.
De meeste tijd was ik wanhopig, suïcidaal en kwaad.
De wreedheden, de verdorvenheid, het sadisme...
...maar vooral het wachten, dat was het zwaarst.
Ik heb het overleefd.
Ik heb me vastgehouden aan datgene wat me mens maakt.
Ik had geen keus. Het was het enige wat ik had, net als u.
Houdt u vast aan de mens in uzelf en u overleeft het.
De mens? Makkelijk. - Dat kwam ik u vertellen.
Waarom heb ik hem niet gebeld toen hij terugkwam uit Beiroet?
Ik voelde me te schuldig.
Het is belachelijk... - Dat is het niet, ik schaam me.
W?
I?
Ik wil?
Wat wilt u, Mr Bauby?
D.
O.
D. Dood.
U wilt dood?
Hoe durft u?
Er zijn mensen die van u houden, die om u geven.
Ik ken u nauwelijks, maar ik geef al om u.
U leeft. U mag niet zeggen dat u dood wilt.
Het is onbeleefd en obsceen.
Wilt u verdergaan?
Goed dan.
Hopelijk verandert u van mening.
Het spijt me.
Waarom? - Ik ging te ver.
Rust maar lekker uit.
Vind je het leuk? Ik wist niet wat ik moest meebrengen.
Kijk, dit heb ik ook meegenomen.
Momentje. - Wat doe je nou?
Wat is dat?
Het is niet waar. Zo zie ik eruit als een konijn.
Ik lees de letters voor en jij knippert. Oké?
Laat maar. - Oké?
S of A? - Wat je maar wilt.
A. - Goed dan, A.
N?
Goed, N.
Anne.
Je moet me aankijken, Laurent. - Verdomme.
Ik vergat naar je te kijken. Sorry, ik begin opnieuw. Langzamer.
Wat jij wilt...
Grappig.
Ziekenbezoek is niets voor mij.
Ik breng fruit mee en eet het zelf op. - Het is niet waar.
Waarom moest dit jou overkomen?
Iedereen heeft het erover. Gisteren in café Flore...
...hoorde ik iemand zeggen: Heb je gehoord dat Jean-Do Bauby aan het vegeteren is?
Vegeteren. - Hij kan u niet zien.
Wie heeft dat gezegd? - Wat ben ik een eikel.
Wat ben ik dan? Een wortel, aardappel of augurk?
Vandaag lijkt m'n leven een aaneenschakeling van mislukkingen.
Vrouwen die ik niet heb kunnen beminnen, kansen die ik heb gemist...
...momenten van geluk die ik heb laten ontsnappen...
Een race waarvan de uitslag bekend is...
...maar we kunnen de winnaar niet aanwijzen.
Was ik dan blind of doof?
Of had ik het licht van een ramp nodig om m'n ware ik te kunnen zien?
Ik ben er nog.
Hebt u nu zin om mee te werken?
Goed.
We zijn hier allebei om vooruitgang te boeken.
Mee eens? - Ja, juf.
Goed zo.
Ik ga beginnen.
D?
A?
N?
K? Dank je.
Dank je?
Dank je.
Mag ik je Jean-Do noemen? - Vrouwen zijn niet gecompliceerd.
Dank je, Jean-Do.
I?
K? Ik heb?
Ik heb besloten geen zelfmedelijden te hebben.
Op m'n ogen na zijn er nog twee dingen niet verlamd.
M'n verbeelding...
...en m'n geheugen.
Dat zijn de enige manieren waarop ik aan m'n duikerpak kan ontsnappen.
Ik kan me alles voorstellen, iedereen en overal.
Me laten meedeinen op de golven rond Martinique.
Bij de vrouw zijn die ik bemin.
Me voor de voeten werpen van Ozymandias, de koning der koningen.
Ik kan over alles fantaseren.
M'n kinderdromen beleven, of m'n ambities als volwassene.
Ik herinner mezelf nu zoals ik was.
Knap, nonchalant, betoverend, verschrikkelijk aantrekkelijk.
Betoverend en mooi voor sommigen. Dat ben ik niet, dat is Marlon Brando.
Dát ben ik.
Mag ik Betty Mialet van u? - Daar spreekt u mee.
Ik ben Henriëtte Durand, logopediste in Berck sur Mer.
Ik bel u namens een patiënt, ene Jean-Dominique Bauby.
Jean-Do? Hoe gaat het met hem?
Het gaat goed, maar... - Ik heb gehoord dat hij verlamd is.
Hij kan met niemand communiceren. - Dat klopt niet.
Binnen.
Ik bel u om te vragen of u iets voor hem kunt doen.
Natuurlijk. Hebt u even?
Wat hij maar wil.
Hij zegt dat hij een boekcontract met u heeft.
Wat? Maar hij kon toch niet praten?
Hij communiceert. Ik zal u uitleggen hoe.
Wat dat boek betreft... - Daarvoor heeft hij een contract met ons.
Maar gezien de omstandigheden... - Hij wil het doen.
Een boek schrijven. - Dat meent u niet. Dat kan toch niet?
Ik verzeker u dat hij dat kan.
Maar heeft u iemand die kan noteren wat hij dicteert?
Iemand met geduld.
Iemand die er elke dag zal zijn. Een bijzonder iemand.
Ik begrijp het. Ik bel u terug.
Volgens Betty is Claude Mendibil een godsgeschenk.
Geknipt voor dit soort werk.
Betty overdrijft altijd. Ik moet eerst oefenen met Henriëtte.
Geen probleem. Dat leer je zo.
Hij wil iets zeggen.
Geen?
Geen paniek.
Claude zit in een hotel. Jullie moeten afspreken hoe jullie het aanpakken.
De verpleegster wekt me om 5 uur, dan bedenk ik wat ik wil schrijven.
Je kunt om 8 uur komen en dan dicteer ik dat aan je.
Goed. Ik zal m'n best doen. - Daar ben ik van overtuigd.
Kunnen we morgen beginnen? - Dat is prima.
Door? - Door het versleten gordijn...
...kondigt een vage gloed het begin van de dag aan.
M'n hielen doen pijn en m'n hoofd is loodzwaar.
M'n hele lichaam lijkt in een soort duikerpak te zitten.
Ik moet notities maken van een stilstaande reis...
...van een schipbreukeling op de oevers van de eenzaamheid.
Dit havenziekenhuis was eigenlijk een tehuis voor kinderen met tb.
In de grote hal staat een witte marmeren buste...
...van keizerin Eugénie, de vrouw van Napoleon III...
...de beschermheilige van het ziekenhuis. Ze kwam hier vaak.
Er was een grote boerderij, een school en een zaal...
...waar de grote Diaghilev oefende met z'n Ballet Russe.
Hier, zo zegt men, maakte Nijinsky z'n beroemde sprong van drie meter.
Nu springt niemand hier meer.
Nu is iedereen hier oud en zwak zoals ik, stijf en stom.
Een bataljon kreupelen.
Ik word graag naar een plek gereden die ik Cinecittà noem.
Een leeg terras met uitzicht op een landschap...
...dat de poëtische charme heeft van een filmset.
Onder aan de duinen staan wat gebouwen, zoals in een verlaten wildwest-stadje.
Ik kijk graag naar de buitenwijken van Berck.
Het is net een modelspoorlijn.
Het schuim op zee is zo wit dat het wel een special effect lijkt.
Het liefst kijk ik naar de vuurtoren.
Groot, robuust en geruststellend met z'n rood-witte strepen.
Ik zet mezelf onder dit symbool van broederlijkheid...
...die niet alleen over zeelieden waakt, maar ook over de zieken...
...die op het randje van het leven balanceren.
'De twee hoogtepunten van dit mini-museum zijn een witte marmeren buste...
...die de stralende jeugd belichaamt van een prinses die stierf op haar 94e...
...en daarmee haar imperium...
Vijf uur werk. Lang niet slecht.
Het is geen Balzac.
Zal ik doorgaan?
En de brief... - Lees me Balzac voor.
'Het was goed om niets te horen.' - Of Graham Greene.
'Toen het licht flauw doorscheen.'
'Plotseling sloeg een agent hem. Hij was eerder geschokt dan kwaad.
Hij hoorde bij een gezagsgetrouwe klasse die de politie als beschermers zag.
Ik ben 45 en gescheiden, en ik wil de consul bellen.
De agent die hem een varken had genoemd verlangde z'n paspoort.'
Wat is dat? - Is het een man of een vrouw?
Een man, geloof ik. - Hij knipoogde naar je.
Pardon, maar hebt u een telefoon met luidsprekers besteld?
Hebt u een telefoon besteld?
Laten we gaan.
Wat doet u hier? Wie heeft u binnengelaten?
We zijn van het telefoonbedrijf.
Dan moet u bij de receptie zijn. - Daar zit niemand.
Zet maar op tafel.
Mag het wat zachter, alstublieft.
We zullen uw familie en vrienden inlichten, dan kunnen ze tijd reserveren om te bellen.
We zorgen dan dat er iemand bij u is.
Pardon, maar kan hij niet praten? - Doe niet alsof hij er niet is.
Vraag hem maar iets.
Pardon. Wat moet hij met een telefoon als hij niet kan praten?
Wie weet is hij een hijger.
Denkt u dat u grappig bent?
Hoe durven ze.
Je hebt geen gevoel voor humor, Henriëtte.
En drie. Rustig, vier.
Een dikke zwarte vlieg landt op m'n neus.
Ik draai m'n hoofd om 'm af te schudden. Hij blijft zitten.
Olympisch worstelen is er niets bij.
U beweegt uw hoofd. Sinds wanneer kunt u dat?
Dank je.
Net pas?
Het is een wonder. U hebt uw hoofd bewogen.
Marie ziet overal wonderen. - Dr Lepage, hij heeft z'n hoofd bewogen.
Hallo. - Slechts één keer hallo.
Vooruitgang. Vooruitgang. - Goed zo.
Laat uw tong eens zien. - Ik doe uw mond open.
Ziet u wel. - Hij beweegt een beetje.
Dan zal z'n spraak vooruitgang boeken. - De tong is essentieel. Dus er is hoop.
Prima, dat is geweldig.
We gaan er hard tegenaan, tot u weer gewoon kunt eten.
Een tekst bestaat niet tot ie gelezen kan worden.
Ik heb m'n vader nog geschoren toen ik hem bezocht, vlak voor m'n ongeluk.
Hij was ziek, dus bleef ik overnachten in z'n appartementje in Parijs.
De volgende ochtend heb ik z'n stoppels geschoren.
Wie kan het schelen of ik geschoren ben? - Mij.
Ik ben doodsbang. - Waarom?
Omdat je me gaat scheren.
Je was altijd zo onhandig. - Dat zit in de familie.
Zeker.
Koffie? - Nee.
Rustig aan. Hij is moe. - Hoe kan scheren hem nou vermoeien?
Je moeder was knapper. - Hoe kan het ook anders?
Herinner je je moeder nog? - O, ja.
Dat vraag je me altijd en ik antwoord altijd: Niet echt.
Wat lees je nu? - Ik herlees De graaf van Monte Cristo.
Waarom? - Ik wil een moderne versie schrijven.
Van De graaf van Monte Cristo? - Ja.
Wraak zal nog steeds de drijvende kracht zijn...
...maar ik wil er een moderne vrouw van maken.
De gravin van Monte Cristo? - Ja, een vrouw.
Dat wil ik niet lezen. - Ik heb het ook nog niet geschreven.
Ik heb een contract met een uitgever.
Als je me snijdt, sleep ik je voor de rechter.
De dokter is gisteren geweest. - En?
Hij zei dat ik minstens 100 zou worden. - Mooi, we maken er een groot feest van.
Zonder mij. Wie wil er nu 100 jaar worden?
Jean-Do, vertel dit aan niemand.
Ik mis je moeder nog altijd.
Ik zal het niet verder vertellen. Het blijft ons geheim.
Je had met Céline moeten trouwen. - Wat had dat dan uitgemaakt?
Dan had je haar niet zo makkelijk verlaten, en je kinderen.
Kunnen we ergens anders over praten? - Ik weet waarover ik het heb.
Ik heb meer affaires gehad dan wie ook, op Casanova na dan.
Een minnares is geen reden om de moeder van je kinderen te verlaten.
Er zijn geen normen en waarden meer. Nee, dat is niet grappig. Het is zo.
Breng je kinderen eens mee. Dat doet Céline ook.
Dat moet jij ook doen. - Goed, ik heb er nog geen tijd voor gehad.
Hier. - Wat is dat?
Oranjebloesem. - Moet ik als een sletje ruiken?
Het is een afrodisiacum.
Goed, dan komen de vrouwen vanzelf. - Zeker, maar geef ze wel een kans.
Ik wil mezelf even bekijken.
Niet slecht. Zoals ik worden ze niet meer gemaakt, hè?
Ik wilde je iets vertellen.
Ik ben het vergeten. - Je herinnert je het wel weer.
Daar ben ik niet zeker van.
Ik herinner me maar heel weinig. - Niet overdrijven.
O ja, ik weet het weer.
Ik ben trots op je. Echt, heel erg trots.
En nog iets...
Ik ben het vergeten.
De erkenning van m'n vader. Dat voelde toen erg goed...
...en nu zelfs nog beter. We zijn allemaal kinderen.
We hebben allemaal erkenning nodig.
Ik wil m'n kinderen zien.
We zijn er. Het is vaderdag.
Fijne vaderdag, papa.
Ik denk dat een schim, of een schaduw, of een stukje papa toch een papa is.
Vaderdag. M'n zoon veegt het speeksel van m'n gesloten lippen.